Diagnostiek
Laboratoriumbevindingen
Vaststellen diagnose GSD III
– Bij verdenking GSD III:
• duidelijk verhoogd gehalte afwijkend glycogeen (verlaagd glucose-1-P/glucose) in aangedane weefsels[5]
• debranching-enzymactiviteit in leukocyten
• bevestiging diagnose en differentiatie tussen GSD III a en b middels DNA-diagnostiek.
– DNA-diagnostiek:
• verdenking GSD IIIa: full-gene sequencing van het AGL-gen
• verdenking GSD IIIb: mutatieanalyse in exon 3 van het AGL-gen
• eventueel spier- en leverbiopt (stapeling afwijkend glycogeen en lage enzymactiviteit).
Aanvullend onderzoek
- Echo abdomen: levergrootte en aspect, splenomegalie
- Evaluatie cardiomyopathie door middel van ECG en echo cor
- Eventueel leverbiopt
- Onderzoek naar GSD III bij jongere broers en/of zussen binnen het gezin bij de geboorte zodat meteen met dieetbehandeling kan worden gestart om hypoglykemie te voorkomen.[1]
Differentiaaldiagnose
Aandoeningen die zich klinisch kunnen presenteren met de combinatie van hypoglykemie + hepatomegalie zijn andere GSD-subtypen, zoals GSD type I, GSD type VI, GSD type IX, Fanconi-Bickel syndroom en fructose-1,6-bisfosfatasedeficiëntie.
Aandoeningen die zich kunnen presenteren met hepatomegalie zijn lysosomale stapelingsziekten, zoals de ziekte van Gaucher en Niemann-Pick type B en C. In deze beide stapelingsziekten is sprake van splenomegalie en afwezigheid van vastenintolerantie en hypoglykemie.
De onderstaande klachten en symptomen gerelateerd aan vastenintolerantie zouden GSD III kunnen onderscheiden van andere GSD-subtypen:
- Hepatomegalie, hypoglykemie en failure to thrive in de kindertijd.
- Serum creatinekinase (CK) kan licht verhoogd zijn bij een jong kind met hepatische GSD vóór start behandeling.
- Opvallend verhoogde serumtransaminasen (vaak ~500 U/L vóór start behandeling). Bij andere GSD-subtypen zijn ASAT en ALAT niet zo sterk verhoogd.
- Verhoogde uitscheiding van glucose tetrasaccharide in de urine.
- Leverhistologie: fibrose neemt bij GSD III geleidelijk toe en is doorgaans ernstiger dan bij andere GSD-subtypen. Fibrose komt ook voor bij GSD IV en in mindere mate bij GSD VI en IX. Bij GSD I komt fibrose niet voor; steatose komt bij GSD III juist minder voor dan bij GSD I.[1]
Vaststellen uitgangssituatie bij diagnose
Als de diagnose is gesteld, wordt een patiënt op de polikliniek van het expertisecentrum uitgenodigd. De patiënt wordt onderzocht door de kinderarts of internist metabole ziekten. Er wordt gecontroleerd of er specifieke symptomen zijn, zoals lever- en/of spieraandoeningen. In de meeste gevallen wordt er ook laboratoriumonderzoek verricht en een echo abdomen gemaakt. Samen met de diëtist metabole ziekten wordt er een dieet opgesteld.
Prenatale diagnostiek
Prenatale diagnostiek is mogelijk en kan indien gewenst besproken worden met de klinisch geneticus. Deze kan uitleg geven over de procedure (pre-implantatie genetische diagnostiek, een villusbiopt (‘vlokkentest’) of vruchtwaterpunctie, in verschillende fasen van de zwangerschap) en de potentiële risico’s ervan.[1]





