Diagnostiek
Laboratoriumbevindingen
Als GSD I wordt vermoed, volgt eerst bloedonderzoek. Er wordt dan gekeken naar:
- het bloedsuikergehalte
- het aantal rode en witte bloedcellen
- de leverwaarden
- de hoeveelheid melkzuur
- de hoeveelheid urinezuur
- de zuurgraad
- de hoeveelheid cholesterol en triglyceriden (vetten) in het bloed.
Met de uitslagen van dit bloedonderzoek wordt de verdenking op GSD I meer of minder waarschijnlijk.
Bij een hoge verdenking op GSD I wordt DNA-onderzoek gedaan. In het DNA kan worden ontdekt welke genetische verandering de ziekte veroorzaakt. De diagnose GSD I wordt gesteld bij een combinatie van klachten, afwijkende bloeduitslagen en een afwijking in het DNA.
Als er geen afwijkingen worden gevonden in het DNA, maar er wel een sterke verdenking is op GSD I, kunnen de volgende extra testen worden uitgevoerd:
- een ‘glucosetolerantietest’: de bloedwaarden worden hierbij bekeken na het toedienen van een dosis Glucose (suiker). Er kan ook een korte vastentest worden gedaan. Daarmee kan worden gekeken of het bloedsuiker te laag wordt (hypoglykemie) als iemand een tijdje niets eet.
- leverbiopt: een stukje leverweefsel wordt onder de microscoop bekeken.. Ook worden de activiteiten van de enzymen (G6Pase en G6PT) in de levercellen onderzocht.
Deze extra testen zijn dus absoluut niet de eerste stap om de diagnose GSD I te stellen.
Aanvullend onderzoek
Er zal laboratoriumonderzoek worden gedaan naar de lever en de nieren. Ook zal er een echo worden gemaakt van de buik om de lever, de milt, de nieren en bij vrouwen de eierstokken te onderzoeken.
Als de patiënt broers en/of zussen heeft, kunnen zij ook onderzocht worden. Er is namelijk een kans dat zij dezelfde aandoening hebben.
Prenatale diagnostiek
Prenatale diagnostiek wil zeggen diagnostiek tijdens de zwangerschap. De arts kan onderzoek doen bij een ongeboren kind. Dan is al voor de geboorte bekend of het kind GSD I heeft. Er zijn verschillende manieren om dit te onderzoeken. Door middel van een vlokkentest of met DNA-onderzoek. Deze onderzoeken zijn niet zonder risico’s. Bij de vlokkentest en de vruchtwaterpunctie bestaat een (klein) risico (< 1 – 2%) op een miskraam als gevolg van de test.
De keuze voor prenatale diagnostiek is vaak moeilijk. Voor deze keuze kunt u spreken met de kinderarts of de klinisch geneticus. Zij bespreken alle voor- en nadelen met u.





